Vrij vertaald:

Rouw zit vol tegenstrijdigheden.
We weten dat ze weg zijn en toch blijft een deel van ons wachten.
We weten dat we hun stem niet meer zullen horen en toch luisteren we ernaar in de stilte.
We weten dat ze niet meer door de deur zullen lopen en toch lijken we elke keer op als die opengaat.
Het is een vreemde vorm van hartzeer. Eentje die niet alleen pijn doet maar ook desoriënteert.
Eentje die het onmogelijke heel even mogelijk laat voelen.
Want hoe kan iemand die zo geliefd is, zo diep verweven met ons leven, zomaar verdwijnen?
Hoe kan de wereld doorgaan alsof er niet is veranderd, terwijl voor ons alles is veranderd?

Alles is anders en ik ben zoveel kwijt geraakt….

Er zijn zoveel tegenstrijdigheden. Ik heb in het ziekenhuis steeds gezegd dat ik niet wilde dat Annelotte erg beperkt wakker zou worden. Nu denk ik soms ‘kon ik nog maar even naast haar bed zitten’. Haar hand vasthouden en tegen haar kletsen. Maar ik weet ook heel goed dat ze dat zelf absoluut niet gewild zou hebben. Ik zou zo graag een datum willen hebben waarvan ik kan denken ‘dan is de pijn over’. Dan kan het normale leven weer starten. Maar dat wil ik ook weer niet. Want dat zijn voor mijn gevoel de laatste touwtjes tussen mij en Annelotte ook verdwenen. Dan is er helemaal geen connectie meer….Dan ben ik haar pas echt kwijt….

En toch merk ik wel dat er nu, na 31 maanden, wel rustiger dagen zijn/komen. Ik heb het idee dat ik langzaam begin te leren leven met die zware rugzak vol met verdriet, gemis en rouw. En zo gauw ik dat denk komt er vaak iets want mij weer terug brengt bij mijn verdriet. En dan voelt het gemis een keer zo zwaar.

Herkennen jullie ook die tegenstrijdigheden?