Vrij vertaald:
‘je lijkt beter
‘Nee. Ik ben gewoon beter geworden in doen alsof’.
In mijzelf bij elkaar houden in het bijzijn van anderen. Glimlachen wanneer ik eigenlijk wil schreeuwen. Zeggen dat het goed gaat omdat dat makkelijker is dan de storm uitleggen die ik nog steeds met mij meedraag. Rouw ziet er niet altijd uit als tranen. Soms ziet het eruit als een volkomen normale dag, uitgevoerd op de automatische piloot.
Maar de waarheid is: ik doe nog steeds pijn. Ik mis hem/haar nog steeds in de kleinste momenten. Ik hap nog steeds naar adem bij oude foto’s, vermijd nog steeds liedjes die me eraan doen herinneren, voel me nog steeds alsof ik me door gesprekken heen fake.
Alleen omdat ik heb geleerd mijn verdriet te verbergen, betekent het niet dat ik ben gestopt met het te voelen.
Gek genoeg gebeurt het niet eens bewust, maar ik merk aan veel kleine dingen dat de buitenwereld er klaar mee is.
Ze zeggen het niet, maar ik voel het wel. Ze voelen zich er ongemakkelijk bij, weten niet wat ze er nog mee moeten of voelen zich er ongemakkelijk door…. Eigenlijk krijg ik ook nooit meer de vraag hoe het met mij gaat. In het begin zei ik ook altijd: vraag dat maar niet want ik weet niet wat ik moet antwoorden. Omdat het, het ene moment wel ging, maar het andere moment zat ik weer in zak en as. Het was erg onvoorspelbaar. Als ik zei het gaat wel dan begon ik al te huilen en sloeg mijn stemming om.
Men ziet mij ook ‘gewoon’ alles doen en dan gaat het toch goed? Wanneer ik op mijn werk wel eens iets laat doorschemeren dan zie ik ze soms schrikken. Ze zijn het vergeten dat Annelotte is overleden.
Maar ik wil ook niet dat het de hele tijd om mij, mijn verdriet en ellende gaat.
Ik realiseer mij heus wel dat er meer in de wereld speelt en dat anderen ook hun verdriet en zorgen hebben. Maar wat zou ik graag met ze willen ruilen! Die zorgen en problemen zou ik lachend aan gaan. Ik denk geregeld dat ik mij dat meer had moeten beseffen. En dat ik meer had moeten genieten van de zorgeloosheid die mijn leven toen beheerste. Thuis is dan de plek waar het verdriet er wel uitkomt. Waar de ontlading is. Thuis waar ik niet doe alsof en waar mijn partner met hetzelfde worstelt
Maar soms ga ik op mijn werk naar de wc en dan rollen er zo maar een paar tranen over mijn wangen. Ik droog ze dan en stap vervolgens weer met een lach op mijn gezicht de klas in. Ik verbaas mij er soms wel over hoe snel ik tegenwoordig die tranen kan laten stoppen. Hoe goed ik ze kan inslikken. En er dan in dezelfde snelheid een masker voor doe. Terwijl ik mij had voorgenomen nooit een masker op te doen en mijn gevoelens te laten zien. Ik doe het ook niet bewust, het overkomt mij bijna….
Even als de vermoeidheid. Vermoeidheid die niet op te lossen is door een nacht (eindelijk) weer eens achter elkaar door te kunnen slapen. Vermoeidheid door het geregeld slecht slapen maar ook door het onderdrukken en beleven van emoties. Van niets word ik zo moe als van al die emoties.
Herkennen jullie ook dat je soms toch een masker op hebt?
