Vrij vertaald:

Ik besef het nog steeds niet helemaal
De werkelijkheid van dit alles
Het feit dat, wanneer iemand overlijdt
Hij/zij nooit meer terug komt
Nooit meer haar lach horen
Nooit meer haar zien lachen
Nooit meer nog 1x haar knuffelen
Ze is weg
Voor altijd….

Na 2 jaar, 7 maanden, 2 dagen kan het er af en toe bij mij nog niet in dat ik mijn dochter Annelotte nooit meer zal zien. Het bestaat gewoon niet.

Wanneer ik daar aan denk dan slaat de paniek toe. Ik voel een hand om mijn keel knijpen en een steen op mijn maag. De paniek slaat dan ook toe. Dan woedt er opeens een storm in mij. Ik schreeuw het uit, maar zonder geluid.  Op zulke momenten huil ik ook meteen wanneer ik denk aan ‘nooit’.  Ik kan mij niets voorstellen bij het begrip ‘nooit’. Ik las eens van een lotgenoot ‘nooit is veel te lang….’ Ik zou het niet beter kunnen zeggen. Het is ook echt veel, veel te lang. Ik troost mijzelf met de gedachte dat we elkaar ooit weer zullen zien. Daar is natuurlijk geen bewijs voor. Maar ik ben er van overtuigd dat er meer is na de dood.

Zo kan ik het ook onder ogen zien zonder compleet van slag te raken. Zo kan ik het aan dat ik haar niet zie, niet kan appen of bellen. Niet die gewone doodnormale dingen samen kan doen. En soms om het nog beter te kunnen hanteren (wanneer ik het moeilijk heb) dan verzin ik dat ze op een dag met haar fantastische grijns op haar gezicht de keuken weer in stapt en zegt: “hier ben ik weer hoor! Ik had even tijd voor mijzelf nodig….” Dan storm ik naar  haar toe en knuffel haar en ik zal niet eens boos worden op haar!

Soms zie ik filmpjes op TikTok waarbij een jonge vrouw haar moeder of vader verrast door onverwachts thuis te komen, vanuit een ver land. Iedereen blij en huilend. Zo stel ik mij dat dan ook voor…. Totdat de klap komt en ik weet dat dat NOOIT zal gebeuren. Ook dan schreeuw ik heel hard, maar zonder geluid. En die schreeuw die echoot lang door in mijn lijf.

Bedenken jullie ook dingen om daarmee wat van de pijn te verzachten?