Het is nu 1001 dagen geleden dat we Annelotte in liefde moesten laten gaan….1001 dagen!! 

Hoe dan?? Mijn gedachten gaan terug. Terug naar augustus 2023. Het voelt als eeuwen geleden. Eeuwen geleden dat ik Annelotte gezien en gesproken heb. Maar het lijkt tegelijkertijd alsof het gisteren was.  Ik houd van je’ zei ik toch gisteren nog tegen haar?

Ik denk ook terug aan de eerste dagen, weken en maanden zonder Annelotte. Ik weet er eigenlijk nog maar weinig van. Die zijn in een roes voorbij gegaan. De eerste week stond in het teken van het regelen van het afscheid. De kennismaking met de uitvaartbegeleidster werd veel meer dan een kennismaking. Ik wilde niet toegeven aan mijn verdriet. Ik wilde bezig blijven. Bang dat ik zou instorten. En dus was het afscheid, bij die kennismaking de eerste dag, in grote lijnen al rond.

Ik kan mij nog herinneren dat ik kleding ben gaan kopen voor het afscheid.

Als een kip zonder kop liep ik door de winkel. Ik voelde de paniek weer opborrelen. Want wat doe je aan als je definitief afscheid van je kind gaat nemen? Huilend heb ik de verkoopster verteld wat ik kwam doen. Het was de eerste keer dat ik merkte dat een ander niet wist hoe te reageren. De ander schrok, had dit niet verwacht….

Ik denk ook aan de onwerkelijke eerste dagen weer thuis. (We hebben alle 6 ziekenhuis dagen tot na de crematie in Amsterdam ‘gewoond’). Geen idee wat ik gedaan heb die eerste dagen….Ik weet wel dat ik in constante staat van paniek was. Lege dagen, hele donkere nachten. Niet uit bed willen, want wat moest ik met die leegte? Niet in bed willen stappen want dan lag ik maar in het donker te staren. Pure paniek! Dit kon toch niet de rest van mijn leven? Zo zonder Annelotte?

Dan het surrealistische van de eerste keer weer in de supermarkt te lopen.

Ik wilde wel tegen iedereen vertellen dat mijn dochter was overleden. Ik wilde het wel door de winkel schreeuwen. Maar ik wist mij te vermannen. Ik denk dat ik toen, voor de eerste keer, (helemaal onbewust) mijn inmiddels vertrouwde masker heb opgezet…. Ik vond het ook confronterend te merken dat voor al die mensen de wereld gewoon door was blijven draaien. Terwijl de wereld voor mij stil stond.

De eerste keer dat ik weer lachte. Ik weet nog precies waarom en wanneer. Mijn lach die onmiddellijk veranderde in een onbedaarlijke huilbui.
De eerste keer dat ik genoot van het lopen op het strand en het fotograferen. Ook toen onmiddellijk gevolgd door een onbedaarlijke huilbui.

Ik bleef, de eerste tijd, ook in de ‘regelmodus’. Annelotte woonde in Amsterdam.

Haar kleine poppenhuisje (zoals ze het zelf noemde) moest leeggehaald. Haar bedrijf moest afgerond en opgezegd worden. Er was veel te regelen. Ik was er iedere morgen druk mee. Het was mijn vlucht want zo hoefde ik nog steeds niet bezig te zijn met alle pijn en verdriet.
Wat ik de middagen deed weet ik echt niet meer….

Ik dacht toen, nog heel naïef, dat ik dat eerste jaar door moest zien te komen. Dat eerste jaar met al die verschrikkelijke eerste keren. (De feestdagen, mijn verjaardag, Moederdag, haar verjaardag en haar sterfdag). Daarna, daarna dan zou het beter gaan. Dan zou het ‘normale’ leven langzaam weer terugkomen. Maar niets is minder waar! Mijn leven is voorgoed anders.

Het tweede jaar vond ik zelfs erger dan het eerste jaar.

Er waren steeds minder dingen waar ik mij op kon focussen. Ik hoefde niet meer te bedenken hoe ik wilde stilstaan bij de moeilijke dagen. Wat dat met mij zou doen. En hoe we het zouden doen. Ik moest wel steeds meer mijn verdriet onder ogen zien. Ik merkte dat de paniek minder was geworden behalve wanneer ‘nooit meer’  in mijn gedachte kwam en komt…. Dan voel ik onmiddellijk een steen in mijn maag, een zware last op mijn schouders èn een hand om mijn keel.

Mijn werk zorgde voor afleiding.

Hoe moeilijk het soms ook was.
Ergens onderweg van huis naar school gebeurde het. Ergens in dat stukje van 7 kilometer fietsen kwam mijn masker weer te voorschijn en kon ik het werk aan….Nu, na 1001 dagen is het verdriet er nog steeds. En het zal er ook altijd zijn. Het missen vind ik ook groter geworden. Het verdriet is hetzelfde gebleven. En soms voelt het zelfs groter/intenser.

Ik heb gemerkt dat ik mijn leven leef met een zware rugzak op mijn rug.

De rugzak is voornamelijk gevuld met verdriet, pijn en missen. Die rugzak, daar ben ik zolangzamerhand aan gewend. Ik loop er mijn eigen pad mee. En ik doe het op mijn eigen wijze.  Er zijn nu, af en toe, dagen dat het lijkt alsof ik wat ballast ben verloren. Maar er zijn ook dagen dat het lijkt alsof er ineens veel meer ingestopt is.
Ik doe mijn best. Elke dag weer. 

Al 1001 dagen….

Ik doe het voor Annelotte, omdat zij het niet meer kan. En ik weet dat zij het ook gewild zou hebben.
Maar ik doe het ook voor mijzelf. Soms omdat ik het wil. Soms omdat ik vind dat ik het verdien.
Maar soms ook gewoon omdat ik geen keus heb….

1001 dagen….

Het zijn er 1001 teveel!