Vakantie is fijn… maar ‘vieren’ niet meer
Terwijl ik de titel typ voel ik het al in mijn buik. De woordkeuze is verkeerd. ‘Vakantie’ dat is goed. Want vakantie is nog altijd fijn. Gewoon niets moeten, veel mogen en lekker rustig aan doen.
Maar ik heb moeite met ‘vieren’. Vieren voelt gewoon niet meer goed. Al bijna 3 jaar niet meer. Met vieren heb ik een associatie van vóór die tijd. Van vóór die zwartste dag in mijn leven.
Er valt niets meer te vieren
Vieren, dat doe ik sindsdien niet meer. Ik sta bij dingen stil en doe dan iets anders dan anders, maar vieren… dát niet. Dat voelt niet goed meer. Vieren voelde ik toen in mijn hele lijf. Mijn hele lijf vierde mee. Nu geeft het een nare bijsmaak, een naar gevoel. Nu viert alleen mijn buitenkant mee. Ik heb niets meer te vieren, want er ontbreekt altijd iemand. Altijd is er dat stemmetje in mijn hoofd. Dat stemmetje dat fluistert: ‘Zij is er niet meer.’ Het stemmetje dat, overigens geheel onnodig, mij erop wijst. Want ik voel het al eerder in mijn lijf dan dat ik het heel bewust weet.
Andere woorden, hetzelfde gevoel
Vakantie vieren zeg ik niet meer. Het is nu ‘op vakantie gaan’. Maar ik ben niet gek. Ik noem het anders, maar de inhoud blijft hetzelfde. Het voelt ook hetzelfde. Ik weet donders goed: de woorden zijn anders, maar de strekking niet.
Voor het eerst weer in het buitenland
Het blijft raar voelen om nu, voor het eerst weer sinds 3 jaar, in het buitenland te zijn. Zeker, het is fijn. Fijn om er even uit te zijn. Fijn om nieuwe dingen te zien, te doen en te ervaren. Fijn, maar toch.. Het verlangen naar huis groeit met de dag.
Thuis is waar zij is
Thuis zijn is waar haar as is. Waar het laatste beetje ‘Annelotte’ is. Als ik daar ben ervaar ik meer rust. Daar heb ik inmiddels een beetje geleerd een soort van nieuw leven op te bouwen rond dat intense missen en het grote verdriet. Maar nu, met al die nieuwe indrukken en dingen die ik zie, word ik extra geconfronteerd met het gemis. Niet even een foto appen van wat we bekeken. Of even bellen en vertellen. Niets van dat alles. Het blijft stil…
Ze reist toch een beetje mee
Ook al staat haar foto in de camper. En leg ik op de hele mooie plekken een steen met haar naam, zodat ze toch de wereld overgaat, zoals ze altijd wilde. Maar het voelt anders. En ik weet dat zij het alleen maar zou toejuichen als we naar het buitenland gaan, ook nu. Ze zou het vreselijk vinden wanneer we dat niet meer zouden doen. Maar mijn gevoel is en blijft dubbel.
Weggaan én missen
Ik wil wel weg, maar ik word dan dus meer geconfronteerd met het missen. Juist doordat mijn dagelijkse sleur, mijn houvast, er niet meer is. Hoe is dat voor jullie?
Hoe doen jullie dat? Gaan jullie op vakantie? En bevalt dat wel goed? Hebben jullie het gevoel je kind achter te laten? Lukt dat jullie?
