Waarom dit boek zo belangrijk is.

Van de week stond ik voor de zoveelste keer vertwijfeld gebogen over een verjaardagskaart. Schrijf ik wel of niet de naam van mijn jongste zoontje erbij? Een typische confrontatie met mijn verlies. Mijn
gezin is aan de buitenkant namelijk niet compleet.

In mei 2024 werd ik voor de tweede keer moeder van een prachtig wondertje. Een mannetje met mijn kin en zijn vaders haar. Details die ik niet vaak deel met de buitenwereld. Het voelt namelijk niet
als vanzelfsprekend dat ik openlijk met trots vertel over Senna.

Want Senna werd stilgeboren.

Gezien worden door je omgeving

In het prille begin voelde ieders medeleven soms als een warme deken. Berichten, bloemen en steunbetuigingen sloeg ik haast letterlijk om mij heen. Het gevoel dat mijn verdriet gezien werd,
maakte het verlies en het bevaltrauma niet minder eenzaam, maar het gaf wel erkenning aan wat er was gebeurd.

Na de uitvaart namen de berichten af. Sommige mensen bleven nog een tijdje inchecken, maar de frequentie werd minder. Bij anderen nam ongemak de communicatie zelfs over.

Een plek om te praten over je kind

Ik zit in meerdere lotgenotengroepen via socialmedia en liep een tijdje bij een rouwcoach. Dit waren eigenlijk de enige plekken waar ik vrijuit iets deelde over mijn rouw en het gemis, maar vooral ook
over mijn zoon.

Want dat laatste vind ik misschien nog wel het moeilijkste.

Ik wil niet alleen over Senna praten omdat hij is overleden. Ik wil ook gewoon over hem kunnen praten omdat hij mijn zoon is.

Omdat we het praten over onze zo gemiste babys moeten normaliseren. Omdat hun namen zonder taboe benoemd mogen blijven worden. Niet alleen vlak na hun geboorte of rondom een bijzondere
datum, maar ook jaren later. Op de gewone dagen.

Van dicht bij jezelf, naar de boodschap delen met de buitenwereld

Ik neem Senna daarom bewust mee in de kleine dingen. Hij heeft zijn eigen plek in huis. Er staat een beker en een bord met zijn naam in de keuken. En ik praat met mijn oudste regelmatig over zijn
kleine broertje.

Voor een ander lijken dat misschien kleine dingen. Voor mij is het een manier om hem onderdeel te laten zijn van het gezin waar hij bij hoort.

Maar die kleine stappen wilde ik meenemen naar een groter geheel.

En daar ontstond het idee voor een boek.

Een boek over stilgeboorte waarin ouders vrijuit mogen vertellen over hun kind. Niet alleen over het moment waarop alles misging, maar juist ook over wie hun baby voor hen is. Over de liefde, de
dromen, het ouderschap, de rouw en alles wat daarna blijft bestaan.

Dit resulteerde in Geboren in Stilte.
Een boek waarin verschillende verhalen naast elkaar mogen bestaan en waarin onze kinderen een naam krijgen. Een plek. Een verhaal.

Want praten over stilgeboorte maakt het verdriet niet groter. Het maakt onze kinderen zichtbaar.

De pre order van Geboren in stilte staat nu online! Klik hier om te bestellen!