Alweer vier jaar…
Van de week kreeg ik een herinnering op Facebook. Zo eentje waarvan je even denkt: Hè… is dat echt alweer vier jaar geleden? Vier jaar geleden reageerde ik op een oproep van Mirjam. Ze zocht ouders die mee wilden schrijven aan een nieuw boek. Dat boek werd uiteindelijk Met Zonder Jou. Nog voordat we begonnen, werden we gevraagd om mee te werken aan een documentaire voor de Vrijwilligersprijzen. Ik weet nog dat ik dat best spannend vond. Er waren ouders die al een boek hadden geschreven, bezig waren met schrijven en ouders die, net als ik, nog gingen beginnen. Na het overlijden van Koen leefde ik eigenlijk vooral in mijn eigen wereldje. Ik deed alles het liefst alleen. Of samen met mijn man en zoon. Ik dacht dat niemand echt zou begrijpen hoe het voelde.
Maar dat had ik mis!
Vanaf die eerste dag voelde het vertrouwd. Er hoefde niet veel uitgelegd te worden. Iedereen wist hoe het is als je een kind moet missen en dat er tranen vloeiden én werd gelachen. Dat gaf zoveel rust. Het was toen net 3 jaar geleden dat Koen was overleden en wist niet precies wat ik moest of kon doen. Een vaste baan werd het niet, ik wilde niet vastzitten met een contract. Ik was nog aan het overleven en probeerde mijn leven weer op de rails te krijgen en dacht dat niemand dat begreep. Dat ik dit alleen moest doen. Nu weet ik dat ik het niet alleen hoef te doen. Niet omdat het verdriet en gemis minder is geworden, maar omdat er mensen zijn die begrijpen hoe het voelt. Zonder dat je alles hoeft uit te leggen. Aan het eind van die dag vroeg Mirjam of er nog mensen waren die vrijwilligerswerk wilden doen voor Stichting Nooit Voorbij.
Ik weet nog precies wat ik zei: “Dat wil ik wel… maar alleen iets heel simpels hoor.”
Mijn hoofd werkte nog lang niet zoals vroeger (en nog steeds niet). Van oorsprong ben ik verpleegkundige, maar na het overlijden van Koen merkte ik dat ik niet meer alles kon. Concentreren was lastig en ik wist gewoon niet goed wat ik aankon. Dus begon ik met iets heel simpels: Lijstjes maken in Word. Niet echt spectaculair, maar ik vond het fijn dat ik iets kon doen. Daarna hielp ik tijdens een boekpresentatie (Wij Gaan Nooit Voorbij 2) op het Rouwfestival. En vanaf dat moment ging het eigenlijk vanzelf. Er kwam steeds weer iets bij. Een evenement, de sterrenkalender, schrijvers van een nieuw boek helpen, helpen met de communicatie op alle vlakken, en voor ik het wist, was ik er helemaal ingerold.
Als iemand me toen had verteld dat ik vier jaar later in het bestuur zou zitten, had ik waarschijnlijk gezegd: echt niet! En toch is het zo.
Samen met Mirjam en Marscha mag ik me inzetten voor iets dat heel waardevol is. En daarnaast hebben we een groep geweldige vrijwilligers om ons heen. Iedereen met zijn eigen verhaal. Iedereen met zijn eigen talenten. Maar allemaal met hetzelfde doel: iets betekenen voor ouders die hun kind moeten missen. Wat ik misschien nog wel het mooiste vind, is dat we er niet alleen voor andere ouders zijn, maar ook voor elkaar. We begrijpen elkaar. We kunnen serieus zijn als dat nodig is, maar we kunnen ook ontzettend lachen en plezier hebben met elkaar. En juist die combinatie maakt dat ik me zo thuis voel binnen de stichting.
Als je me vier jaar geleden had gevraagd waar ik nu zou staan, had ik dit nooit kunnen bedenken.
Ik dacht dat ik me aanmeldde om mee te schrijven aan een boek. Maar ik kreeg zoveel meer. Ik leerde mensen kennen die begrijpen hoe het is om een kind te moeten missen. Ik kreeg weer vertrouwen in mezelf. Ik ontdekte dat ik, stapje voor stapje, toch weer iets kon betekenen voor een ander. Soms kom je op een plek waar je nooit had willen komen, maar juist daar kun je mensen ontmoeten die veel betekenen. En als ik nu, vier jaar later, terugkijk kan ik alleen maar denken:
Wat ben ik blij dat ik die oproep van Mirjam heb beantwoord!
