Op vakantie… en wat mis ik ze allebei

Het is weer vakantietijd. Overal zie je foto’s van gezinnen die op vakantie gaan. Auto’s volgeladen, koffers die worden ingepakt en kinderen die aftellen. Wij gaan over een poosje ook weer weg. Niet in de zomervakantie, wij kunnen nu buiten het hoogseizoen.

Onze oudste zoon woont inmiddels samen. De afgelopen jaren ging hij al met zijn vriendin op vakantie en dat is precies zoals het hoort. We gunnen hem dat ook. Hij bouwt zijn eigen leven op en dat is iets waar we alleen maar trots op zijn.

Maar toch…

Vakanties laten me ook altijd weer even stilstaan. Niet alleen omdat Koen er niet meer is, maar ook omdat ons gezin steeds verder verandert. Dat is heel normaal. Kinderen worden volwassen, gaan op zichzelf wonen en maken hun eigen plannen. Zo hoort het ook En toch voelt het soms dubbel en moeilijk. Want vroeger gingen we met z’n vieren op vakantie, en nu  sinds een paar jaar gaan we met z’n tweeën. Ik merk dat ik dan niet alleen Koen mis. Ook onze oudste mis ik. Natuurlijk gun ik hem zijn vakantie en ben ik blij dat hij zijn eigen leven heeft. Dat is precies wat je als ouder wilt. Maar ergens blijft het gek dat hij er niet bij is. En dan denk ik ook meteen vanzelf weer aan Koen. Hij zou nooit zelf met vrienden of een vriendin op vakantie zijn gegaan. Door zijn stofwisselingsziekte had hij 24 uur per dag zorg nodig. Hij zou altijd met ons zijn meegegaan en wat zou dat heerlijk zijn geweest.Soms vraag ik me af hoe hij het gevonden zou hebben als zijn broer op vakantie was geweest en wij samen met hem op pad gingen.

Ik weet zeker dat hij zijn broer ontzettend gemist zou hebben.

Ze hadden een bijzondere band, ze hoorden bij elkaar. Als zijn broer er niet was, dan miste Koen hem. Dat zijn van die gedachten die zomaar op kunnen komen als je de vakantie boekt, koffers inpakt of onderweg bent.Na zeven jaar gebeurt dat nog steeds. Mensen vragen weleens of het gemis minder wordt of dat het makkelijker wordt om met z’n tweeën op vakantie te gaan.  Nee. Het leven verandert. Ons gezin verandert. Dat is mooi en soms ook confronterend tegelijk. Maar Koen gaat gewoon met ons mee.

Niet fysiek, maar wel in ons hoofd en hart.

In mijn gedachten vraag ik me af hoe hij nu zou zijn, wat hij leuk gevonden zou hebben en hoe hij deze vakanties zou beleven. Daar blijf ik aan denken, En dat gemis… dat blijft. Eigenlijk vind ik dat ook goed. Want gemis is liefde. Koen hoort nog steeds bij ons gezin. Hij gaat niet meer letterlijk met ons mee, maar hij is er altijd bij. Dus ja, wij gaan straks met z’n tweeën op vakantie. Maar in mijn hart zijn we nog altijd een gezin van vier en denk ik vaak aan mijn jongens.