Met de dood van mijn dochter Sacha na een ongeluk in mei 2022 stortte mijn hele wereld in.
In één klap was ons leven samen voorbij. Ineens was ik alleen op alle plekken waar wij altijd samen waren. De eerste jaren kon ik haar dood niet aankijken. Haar naam niet uitspreken. Niet in ons appartement zijn. Ik zakte weg in een diepe depressie en verlangde maar naar één ding: weer bij haar zijn. Na een intensieve behandeling begon ik heel langzaam weer aan mijn leven, in een wereld zonder haar. Ik kon haar naam weer uitspreken. Naar haar foto’s kijken. Bij haar graf zitten en met haar praten, om haar huilen. Het verdriet om haar verlies was elke dag allesomvattend.
Tegelijk voelde ik ook haar liefde. Onze ontzettend bijzondere band. Maar onze liefde werd overschaduwd door het verdriet om haar verlies. Het verdriet was voor mij een manier om haar vast te houden. Want als het verdriet er niet meer was, voelde het alsof ik Sacha opnieuw zou verliezen. Ik dacht lange tijd dat mijn pijn hoorde bij mijn liefde voor Sacha. Mijn grootste angst was om nog meer van haar kwijt te raken. Toen zij niet meer leefde, ging ik vasthouden aan alles wat er nog wel van haar was. Alle herinneringen. Alle liefde. Alle pijn. En het verdriet.
Want als het verdriet niet zo allesomvattend meer was, was mijn liefde voor haar dan ook niet minder?
Tegelijk begon het ook te schuren. Als ik aan haar dacht, voelde ik niet zozeer het verdriet om haar dood, maar het plezier en het geluk van haar leven. Het licht. Het geluk. De liefde die we samen deelden. Ik zei ook soms tegen mensen: “Sacha is niet verdriet, Sacha is licht en liefde.” Wat maakte dat ik haar liefde niet volledig kon omarmen? Dat de pijn nog zoveel groter was?
Er kwam een moment waarop ik me realiseerde dat het angst was.
Ik was bang dat ik, als de pijn niet meer alles overschaduwde, nog meer van haar zou verliezen. En toen viel het op zijn plek. Ik hield niet vast aan mijn verdriet omdat ik zoveel van Sacha hield, maar uit angst om nog meer van haar te verliezen. Dit inzicht kwam niet na een paar maanden en niet ineens. Het kwam niet na een jaar, ook niet na twee. Het kwam pas veel later. Eerst in stukjes, toen in één keer. Ik ontdekte dat de diepte van onze liefde niet af te lezen was aan de hoeveelheid pijn die ik voelde. En toen kon ik het laten zijn.
Ik hoefde niet meer vast te houden.
Na die realisatie was de pijn niet weg. De pijn was niet minder. Maar op zijn plek. Naast mijn liefde. Niet groter. Niet verdwenen. Maar altijd aanwezig omdat ik haar zo moet missen. Tegelijk was mijn liefde vrijer en voelde ik me lichter. En voelde ik dat Sacha, ook zonder de dagelijkse ondraaglijke pijn, voor altijd de liefde van mijn leven is. Nu ben ik niet meer bang dat ik haar opnieuw verlies als de pijn naast onze liefde mag bestaan.Dit is een onderdeel van mijn verhaal met Sacha. En het heeft haar liefde weer zoveel dichterbij gebracht.
Want onze liefde is wat blijft.
Ook als ik het verdriet niet meer krampachtig vasthoud.
Voor altijd en een dag.
