“Geen mama meer”

7 mei 2022 was de laatste keer dat ik wakker werd naast een zwart bolletje haar in bed. Half kaalgeschoren door de hersenoperatie maar nog steeds ademend. De laatste nacht van haar leven hadden we samen in het ziekenhuisbed geslapen.

Een paar uur later was mijn dochter Sacha dood.

Met haar plotselinge dood veranderde mijn moederschap. Zij is mijn enige kind.
Ineens was er niemand meer om elke dag voor te zorgen.
Nu is er geen voetje meer dat me zoekt in het midden van de nacht. Geen meisje naast me in
bed als ik wakker word.
Ik hoef geen broodje grillworst met kaas te smeren.
Geen watermeloen in de LOL lunchbox te doen.
Geen Taxi in te schenken in de Topmodel beker.
Niemand die ik ’s ochtends naar school moet brengen.
Geen bordje van Frozen naast mijn bord op tafel.
Geen kleine gekleurde kleren meer in de was. Geel hemd. Paarse legging. Roze jurk.
Niemand die nog Zwitsal gebruikt onder de douche.
Geen ritjes meer naar zwemles.
Geen bezoekjes meer aan de Kruidvat om terug te komen met extra speelgoed.

In de hele wereld is er niemand meer die mij mama noemt.

“Mama.”
Nooit meer.
Dit is wat ik ook verloor. Naast haar dood. Het levend moederschap.
Als ik nieuwe mensen leerde kennen, vroegen ze me soms ook: “Waarom zeg je dat je moeder
bent? Je enige kind is dood. Dus je was moeder.”

Dit deed mij veel pijn. Ik heb Sacha toch gedragen? Haar geboren zien worden? Ik heb het
litteken op mijn buik. Ik heb voor haar gezorgd tijdens haar leven. Haar vastgehouden op mijn
borst terwijl zij stierf.

Was ik dan met haar dood ineens geen mama meer?

Als iemand mij nu leert kennen, ziet mijn leven er niet uit als dat van een moeder van een jong kind.
Ik ga vaak uit eten.
Ik reis heel de wereld over.
Ik doe precies wat ik wil.
Ik hoef geen rekening te houden met schoolvakanties. Bedtijd is wanneer het mij uitkomt.
Wat is mijn moederschap dan nog?
‘s Morgens als ik opsta zeg ik haar als eerste goedemorgen.
Ik sta bij haar foto en vertel haar hoeveel ik van haar hou. Dat ik haar mis. Dat ik het nog steeds niet snap.
Ik zing het liedje waarmee ik haar altijd wakker zong.
Ik zie haar als ik ergens ben waar ik weet dat ze het mooi had gevonden. Ik vertel haar waar ik ben. Wat ik doe. Wie ik ontmoet. Soms vraag ik me af wat zij ervan zou vinden.
Elke week ga ik naar haar graf. Ik zet haar knuffels netjes neer, haal het gras tussen haar spulletjes vandaan en verzorg de planten.

Ik schrijf over haar. Deel onze verhalen. Spreek haar naam uit.

Deel haar foto’s en haar
prachtige persoonlijkheid.
Ik vertel over wie zij is in de tegenwoordige tijd.
Zij is bij me.
Elk moment van de dag.
Altijd.
Overal.
Ik ben niet meer een moeder met de dagelijkse zorg voor een jong kind. Mijn leven is nu
anders.
Moederschap is voor mij de liefde die we samen delen.

Ik was haar mama.
Ik ben haar mama.
Ik blijf haar mama.
En zij is voor altijd mijn dochter. Niets zal dat ooit veranderen.
Voor altijd en een dag.

Contact

Stichting Nooit Voorbij

Deel deze blog

“Geen mama meer”

Latest news

Scroll naar boven