Een simpele vraag
Hoe gaat het met je? Een simpele vraag. Een vraag die vaak wordt gesteld. Vaak is het een soort begroeting. Mensen verwachten meestal ook geen uitgebreid antwoord. Men wil ‘goed’ of ‘oké’ horen en weer doorlopen. En ik moet eerlijk zeggen: vóór het overlijden van Annelotte stelde ik die vraag ook vaak, bijna gedachteloos.
Een vraag die ineens heel anders voelt
Na het overlijden van mijn dochter Annelotte kreeg deze vraag een totaal andere diepgang en betekenis. Mensen stelden de vraag uit belangstelling, maar ik kreeg er onmiddellijk de kriebels van. Soms voelde ik zelfs wat boosheid opborrelen. Of ik werd per direct heel verdrietig.
Geïrriteerd kon ik dan soms denken: Wat denk je? Ik ben mijn kind verloren. Ik ga (volgens mij) door het moeilijkste heen wat je als moeder kunt meemaken. En dan vraag je: hoe gaat het met je? Wat denk je zelf?
Wanneer de vraag werd gesteld, kreeg ik al de kriebels in mijn maag. Hoe gaat het met je?
Want wat moest ik nu antwoorden?
Ik vond de vraag ook heel confronterend. Ik werd plotseling met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik moest dan onder ogen zien dat Annelotte er niet meer was. Dat ze er nooit meer zou zijn. Dat was genoeg om mijn stemming, die soms net even rustig was, weer diep in de put te laten zakken. Warme tranen rolden dan opeens over mijn wangen…
Ik had er geen woorden voor
In het begin zei ik: ‘Ik heb geen idee.’ Vaak met een snik in mijn stem en vechtend tegen de tranen.
‘Ik zou niet weten wat ik moet antwoorden. Ik weet het écht niet.’
Soms voelde ik me verdoofd, soms voelde ik me rustig. Om vervolgens opeens diep wanhopig te zijn en in huilen uit te barsten.
‘Ik heb er echt geen woorden voor.’
Hoe is het nú met je?
Na een tijdje kon ik antwoord geven op de vraag.
‘Die vraag is te ruim. Daar kan ik niets op antwoorden, want mijn stemming kan zo omslaan. Het verschilt soms per minuut. Je kunt beter vragen: hoe is het nú met je? Of:
hoe is het vanmorgen met je?’
Er waren en zijn een paar vriendinnen die die vraag wél konden stellen. Ik wist dat ik bij hen altijd mijn verhaal kwijt kon en kan. En terwijl er nog meer tijd verstreek, merkte ik dat eigenlijk niemand de vraag nog stelde.
Dat vond ik óók niet fijn!
Het was alsof men daarmee voorbijging aan mijn grote verdriet en het gemis van mijn kind, mijn dochter Annelotte. Het maakte ook dat ik me eenzaam voelde. Iedere dag worstelde ik me door de dag heen. Ik voerde iedere dag mijn stille strijd om mijn werk toch goed te doen. Om toch het beste uit de dag te halen.
Langzaam gaat het beter
Nu ben ik drie jaar, één maand en zevenentwintig dagen verder. Ik kan de vraag ‘Hoe gaat het met je?’ weer aan. Ik kan er zelfs antwoord op geven.
En de laatste tijd merk ik dat ik soms ook met een soort trots antwoord. Trots omdat ik er nog steeds ben. Ik draai op mijn manier weer mee met de wereld, ondanks alles wat er op
mijn pad is gekomen.
Het gaat ook echt beter met mij. Er zijn geregeld goede dagen, maar het verdriet is er nog wél, hoor. Ik merk dat het gemis en het verdriet gewoon midden in mijn leven staan. Het is er 24/7.
Maar ik weet de ruimte voor het verdriet en het gemis op te rekken. Langzaam komt er plaats voor andere dingen…
Verder leven zonder mijn dochter
En dat antwoord van mij zorgt dan onmiddellijk voor een raar gevoel in mijn onderbuik. Ik word er meteen verdrietig van. Het geeft mij ook een naar gevoel, een soort schuldgevoel.
Ik realiseer me dat ik langzaam verder ben gegaan met mijn leven. Een leven zonder Annelotte, mijn dochter.
En dat is zoiets wat ik NIET wil!
Het voelt alsof de afstand tussen Annelotte en mij groter en groter aan het worden is.
Annelotte blijft steeds verder achter in de tijd.
En zodra ik me dat realiseer, wordt de ruimte waarin ik leef onmiddellijk een stuk kleiner…
Een kleinere ruimte met een immens groot verdriet…
En hoe gaat het met jou?
Wat is jouw antwoord op de vraag: ‘Hoe gaat het met je?’
