Het was ongeveer elf maanden na het overlijden van Florian.
We zaten aan tafel. Tom tegenover mij, Elinde naast hem en Julian naast mij. Celeste zat in haar kinderstoel en was vooral druk met haar eten door de kamer te verspreiden.
Het waren in die tijd vaak bijzondere maaltijden. Niet bijzonder op een leuke manier, maar bijzonder omdat alles anders voelde. We probeerden het gewone leven weer op te pakken. Eten, praten over school, kinderen die elkaar plagen. Maar ondertussen zat Florian altijd ergens tussen ons in. Niet zichtbaar, maar wel aanwezig.

Elinde vertelde een lang verhaal over iets wat er op school was gebeurd. Zoals alleen Elinde dat kan. Met veel details. Julian zat stil naar zijn bord te kijken. Dat doet hij vaker. Hij denkt eerst na voordat hij iets zegt. Halverwege haar verhaal zei hij ineens heel serieus: “Elinde, je praat echt heel veel.” Elinde keek hem geïrriteerd aan. “Dat bepaal jij niet.”  Julian dacht even na en zei toen:
“Mijn oren horen het wel.” Tom keek op van zijn bord en zei droog: “Dat lijkt me een redelijk betrouwbaar systeem.”

En toen gebeurde het.
Ik moest lachen. Gewoon echt lachen.  Het kwam er onverwacht uit. Harder dan ik had verwacht. Alsof mijn lichaam even vergat hoe ingewikkeld alles was geworden. En meteen daarna voelde ik het. Dat kleine schrikmoment dat volgens mij veel ouders herkennen. Mag dit eigenlijk wel? Mag je lachen als je kind dood is? Het verdriet was namelijk helemaal niet minder geworden in die elf maanden. Florian was er nog steeds niet. Zijn plek in ons gezin was nog steeds leeg.

Maar aan tafel zaten ook drie kinderen die verder leefden. Die ruzie maakten, verhalen vertelden en elkaar soms een beetje gek maakten. En blijkbaar hoorde daar ook weer lachen bij.
Niet omdat het verdriet weg was. Maar omdat het leven, hoe pijnlijk dat soms ook voelt, gewoon doorgaat.
En misschien is dat wel één van de vreemdste dingen van rouw.

Liefs Mirjam
Oprichter Stichting Nooit Voorbij