Vrij vertaald:

Ik wil gewoon stoppen met doen alsof het goed met mij gaat terwijl dat allesbehalve zo is.
Ik wil gewoon stoppen met een glimlach forceren.
Stoppen met zeggen “het gaat wel ” terwijl ik mij voel alsof ik breek.
Stoppen met doen alsof ik verder ben gegaan terwijl ik weet dat ik dat eigenlijk nooit echt zal doen
Rouw is al  uitputtend genoeg
Zonder ook nog het gewicht te dragen van het laten lijken alsof het makkelijk is.

Ik merk geregeld dat ik zo maar opeens een masker op heb. Ik doe het niet bewust maar het gebeurt gewoon.

Ik heb mij ooit voorgenomen dat ik nooit een masker zou opzetten maar dat lukt mij niet. Ik wil het niet, maar zomaar opeens heb ik hem op. Misschien wil ik toch (onbewust) dat niet iedereen mij ziet als ‘die verdrietige moeder’. Of ‘die vrouw die altijd maar huilt’. Of dat iemand denkt ’bij haar wil ik niet zijn, daar word ik niet vrolijk van’. En het gaat ook steeds makkelijker. Van binnen geluidloos schreeuwen en doen wat er van mij verwacht wordt. Of even 1 a 2 tranen over mijn wang en weer door….

Er zijn maar weinig mensen waarbij mij dat niet lukt, Die mensen staan mij het dichtste bij mij. Mensen bij wie ik weet dat zij het helemaal niet erg vinden. Mensen die altijd wel met mij over Annelotte of mijn verdriet willen praten. Maar zelfs dan vind ik het wel eens vervelend. Juist voor hun wil ik ook gezellig zijn. Wil ik het ook over hun kinderen hebben. Ik wil niet dat het altijd over mij gaat.  Wanneer ik weer thuis, door de poortdeur de tuin in stap, dan is het masker in ieder geval ook opeens verdwenen. Net zo onverwachts als ik hem op kreeg. Thuis kan ik mijzelf zijn.

En toch….toch kan mijn verdriet er het beste uit als ik helemaal alleen ben. Dan kan ik nog steeds (ook na 2 en een half jaar) heel erg hard huilen. Ik doe het wel minder vaak dan toen Annelotte net was overleden.Ik heb ook inmiddels geleerd dat die tranen er hoe dan ook uit moeten. Ik laat ze dan ook maar stromen en het lucht dan ook wel op. Doordat de tranen er uit zijn is er weer meer plek voor….

Huilen  jullie ook het liefst alleen?