Vrij vertaald:

Het moeilijkste deel is niet de begrafenis.
Het zijn niet de herdenkingsdagen, of de verjaardagen. Of zelfs de feestdagen die komen en gaan zonder hen.
Die dagen doen pijn maar die verwacht je tenminste.
Het moeilijkste deel zijn de ‘niets-momenten’. Die je onverwachts overvallen, wanneer je het, het minst verwacht. Langs hun favoriete koffietentje rijden, hun handschrift ergens zien, weggestopt in een oude la. Een liedje horen waarvan je niet wist dat het je zou breken, totdat het gebeurt. Naar je telefoon grijpen voor als je je iets herinnert.
Rouw is niet zomaar 1 verlies. Het zijn er duizend kleine verliezen, elke dag opnieuw. En op de een of andere manier moet je een manier vinden om ze allemaal te overleven.

De bijzondere dagen daar bereid ik mij op voor.

De dagen die er aan vooraf gaan zijn vaak erger. Gek genoeg weet mijn lijf het altijd als eerste. Zelfs als die dag of dat moment pas net aan de horizon is opgedoken. Mijn lijf laat het mij ook weten. Pijn in mijn nek en uitstraling naar mijn schouders….De zware rugzak wordt nog zwaarder en trekt aan mij. Ik raakt uitgeput want ook dan start het slechte slapen weer. Juist die onverwachte dingen zorgen voor de rauwe rouw want die overvallen mij. Die zorgen voor huilbuien en een fractie van een seconde denken ‘ik ben er klaar mee’.  De rauwe rouw die ervoor zorgt dat je nog beter je best moet doen om van de dag iets te maken. Mijn collega’s en mijn leerlingen verwachten van alles. Ik doe ook mijn best om aan die verwachtingen te voldoen.  Ik ben ook trots op mijzelf dat het mij lukt. Maar het kost heel veel van mij. Soms vlucht ik naar de wc. Dan komen er een paar tranen en de rest slik ik in en dan ga ik, na een diepe zucht, weer terug naar de klas en weer door….

Herkennen jullie het ook dat de onverwachtse momenten er in hakken? Of vinden jullie de bijzondere dagen (verjaardag, Moederdag of sterfdag) pijnlijker?