Rouw is soms een eenzame plek

Mensen denken vaak dat rouw vooral verdriet is. Dat klopt natuurlijk ook. Verdriet hoort erbij. Het gemis. Het besef dat je kind er niet meer is. Dat komt in golven en soms ook ineens. Maar er is nog iets anders wat bij rouw hoort. Eenzaamheid.  En dat is misschien nog wel het lastigste om uit te leggen. Want mijn leven is helemaal niet leeg. Integendeel. Ik heb Tom. Ik heb Celeste, Julian en Elinde. Ons huis is zelden stil. Er wordt gepraat, gelachen, ruzie gemaakt, gespeeld. En toch kan rouw soms een heel eenzame plek zijn.

Dat zit niet in het aantal mensen om je heen.

Het zit in het feit dat er maar weinig mensen echt begrijpen hoe het voelt als je kind er niet meer is. Mensen kunnen meeleven. Mensen kunnen hun best doen om er voor je te zijn. En dat gebeurt ook. Daar ben ik dankbaar voor. Maar het gevoel dat er altijd iets ontbreekt… dat kennen vooral ouders die hetzelfde hebben meegemaakt. Soms zit dat in hele kleine momenten.
Een verjaardag.
Een schoolplein.
Een familiefoto.
Of gewoon aan tafel, wanneer je even denkt: hier had Florian ook moeten zitten.

En dat is niet iets wat overgaat.

Je leert ermee leven. Je leert het een plek te geven in je dagelijks leven. Maar het blijft altijd een beetje aanwezig. Misschien is dat ook waarom lotgenoten zo belangrijk zijn. Omdat je daar soms niets hoeft uit te leggen. Omdat één blik genoeg kan zijn. En omdat je daar even niet alleen bent in iets wat voor de rest van de wereld bijna niet voor te stellen is.

Rouw is verdriet.

Maar rouw kan ook een eenzame plek zijn. Zelfs in een huis vol mensen.

Liefs Mirjam