27 januari 2026 — een dag die insloeg als een bom

Het telefoontje dat geen ouder wil krijgen

Het ergste telefoontje dat je als ouder kunt krijgen, ontving ik die middag. Onderweg naar mijn werk werd ik gebeld in de auto. Een 088-nummer?! Ik neem deze nummers eigenlijk nooit op, maar voelde dat ik dat tóch moest doen.

‘Goedemiddag mevrouw, u spreekt met Politie Midden-Brabant. Waar bent u nu?’.

Ik geloofde het niet in eerste instantie, dus vroeg deze agent waarom ze belden. Ze gaven aan dat ze dat niet door de telefoon konden zeggen, of ik in de mogelijkheid was om naar huis te komen, of dat ze naar mij moesten rijden. Ik gaf aan dat ik direct omdraaide en naar huis zou komen. Dat zou ongeveer een kwartiertje rijden zijn. Totaal in paniek keerde ik de auto en belde eerst naar mijn werk dat ik niet kwam, omdat de politie bij mij voor de deur stond. Mijn werkgever schrok, maar zei me gauw naar huis te gaan. Daarna belde ik direct mijn man dat de politie bij ons voor de deur stond en dat hij meteen naar huis moest komen! Daarna belde ik in paniek naar mijn beste vriendin. Ze kon me wat geruststellen. Ik zei dat er iets met Jaiden was, dat ik dat voelde en wist. Ik hing op en belde mijn zoon Jaiden. Ik kreeg direct de voicemail. Ik belde naar de woongroep waar hij woonde, maar ook zij wisten niet waar Jaiden was.

De rit naar huis vol angst en ongeloof

De tijd leek voorbij te razen! Ik reed naar mijn huis en hoopte dat wanneer ik de bocht om zou komen er geen politie zou staan, dat het allemaal één grote grap was. Echter, toen ik de straat in reed, was daar toch de politieauto met twee agenten die voor mijn voordeur stonden. Ik parkeerde de auto en trillend op mijn benen stapte ik uit. Ik vergat de sleutels uit het contact te halen, dus ik liep weer terug. Toen liep ik in shock naar mijn huis, naar de agenten. Ik zei: ‘Ik wil niets horen totdat mijn man thuis is!’. We gingen naar binnen. Mijn jongste zoon stond onder de douche met harde muziek aan. Ik vertelde de politie dat dat mijn andere zoon was. Ik ging de woonkamer binnen samen met hen en wachtte op mijn man. Dat duurde en duurde maar. Ik belde hem om te vragen waar hij bleef. Hij was er bijna, gaf hij aan. Tergend lange minuten streken voorbij.

Ik rende naar boven naar mijn zoon en schreeuwde in paniek:
‘De politie is hier, er is iets met Jaiden!’.

Mijn zoon kleedde zich snel aan en ging mee naar beneden. Toen we beneden kwamen, hoorde ik de sleutel in het slot van de voordeur. Mijn man was thuis!

Het bericht dat ons leven voorgoed veranderde

Ik vroeg onze andere zoon of hij erbij wilde blijven als de politie vertelde wat er aan de hand was. Hij wilde dit niet! Toen mijn man en ik samen waren, kwam daar het verlossende woord.

‘Het klopt dat het gaat over uw andere zoon, Jaiden’, vertelde de agent. ‘Uw zoon is helaas overleden’. Mijn man zei: ‘Hij is voor de trein gesprongen, hè?’. De politieagent beaamde dit.

Toen zakte ik in elkaar op de grond en tranen van ongeloof en intense pijn grepen me bij mijn keel. Ik kon niets anders meer uitbrengen dan een harde schreeuw. Mijn man schreeuwde het uit van verdriet en pijn. We zijn exact op dat moment gebroken en konden niets anders dan dit verschrikkelijke bericht overleven.

Verdriet, ongeloof en de wereld die stil stond

Jaiden was er niet meer! Jaiden is er niet meer! Hoe nu verder? Hoe moeten we doorgaan met ons leven, terwijl we nooit meer compleet zullen zijn? Dit besef is onaanvaardbaar. Dit kunnen we nog steeds niet helemaal bevatten. Ongeloof en intens verdriet overstelpt onze gedachten en gevoelens. De wereld hield op dat moment op met draaien voor ons. Jaiden heeft zijn eigen pad gekozen. Hij heeft gekozen voor een andere weg dan wij voor hem hadden bedacht. Jaiden was een jongen die met veel innerlijke pijn te dealen had. Nog meer zelfs dan dat wij al wisten. De eenzaamheid en het gevoel nergens echt bij te horen namen bezit van zijn gedachten. Hij kon deze wereld niet dragen. Hij kon de wereld niet aan met al zijn problemen en innerlijke demonen. Dit alles heeft geresulteerd in zijn donkere besluit. Maar dat dit een bewuste keuze was, dat staat buiten kijf.

De druk waaronder jongeren vandaag leven

Altijd maar moeten voldoen aan de stemmen in je hoofd. Stemmen die je opdragen te leven in deze maatschappij, met al jouw problemen en gevoelens waaraan je geen woorden kunt geven, brengt zoveel stressfactoren met zich mee. Jongeren die leven onder zoveel druk en stress omdat zij aan alles moeten voldoen van zichzelf, én anderen. Social media zet hier nog een tandje bij. Irreële beïnvloeding speelt een te grote rol bij jongeren. Ze willen zo graag mee met de massa, ze willen erbij horen! Als dit door omstandigheden niet lukt, dan heb je in hun ogen al gauw gefaald. Het terugtrekken en het isoleren van jezelf uit deze ratrace zorgt voor spanningen die niet altijd zijn op te lossen, waardoor er voor hen nog maar één uitweg mogelijk is, namelijk suïcide plegen om maar niet meer te hoeven voldoen aan alle eisen die dit leven aan hen stelt.

Leven met een verlies dat nooit verdwijnt

Onze Jaiden was zo’n jongere. Eén die het leven niet meer aankon en bij wie het ondraaglijk werd. Wij, als ouders, blijven achter met een leegte die nooit meer opgevuld gaat worden. Wij blijven achter met een groot gat in ons hart. We hadden nog zoveel mooie momenten willen beleven met hem. Helaas mocht dit niet zo zijn. Ergens hebben we wat rust dat hij nu op een lichtere plek is, dat hij niet meer vol eenzame gevoelens en pijn door hoeft te gaan hier. Dat neemt niet weg dat wij verdriet hebben. Verdriet om het verlies van een jongen die zichzelf niet kon begrijpen, die de wereld niet begreep en die het niet kon bolwerken allemaal. Dankbaar voor de liefde die we van hem hebben gekregen. Dankbaar dat hij achttien jaar in ons leven is geweest, blijven wij houden van hem en zijn aanwezigheid in die jaren. Wij zullen hem eren en nooit, maar dan ook nóóit vergeten!

Dag, lieve jongen, tot ooit!