Vrij vertaald:

Sommige dagen, mis ik haar
Sommige dagen, mis ik wie ik was voordat ik haar kwijt raakte.
Dat is de rouw waar niemand over praat, de secundaire rouw
De persoon waar ik van hield en de versie van mij die bestond voordat ze overleed.
En ze doen beide pijn….

Naast de ‘normale’ rouw is er het secundaire rouwen. Het rouwen om ‘mijn oude ik’.

Ik kan erg verlangen naar het leven wat ik had voordat Annelotte overleed. Het zorgeloze leven wat ik toen had. De ‘problemen’ waar ik mij toen druk over maakte stelden niets voor met waar ik nu elke dag mee te dealen heb. Ik kan erg verlangen naar mijn ‘oude’ leven. Het leven voor….

Nog een keertje een dag zonder die leegte in mij. Een dag zonder die rugzak die ik nu altijd mee sjouw. Gewoon voluit kunnen genieten, voluit kunnen lachen en niet onmiddellijk denken ‘ze is er niet meer’. Niet vlak na het wakker worden beseffen dat dit het is. Dat er weer een lange dag voor mij ligt. Een dag waar ik mijn stille strijd voer. Een strijd om ondanks het gemis en verdriet, er toch iets van te maken. En niet alleen voor mijzelf maar ook (of misschien wel juist) voor Annelotte. Juist omdat zij het niet meer kan. Ik weet ook zeker dat ze zou willen dat ik de draad van het leven weer zou gaan oppakken. Maar ik vind het sommige dagen erg zwaar. Andere dagen gaan makkelijker maar er is geen dag dat ik niet denk aan haar, het gemis en het verdriet.

Herkent iemand dit?