Een achtbaan van rouw Vandaag miste ik je net een beetje meer dan anders. Al de hele dag ben ik uitgeput, écht extreem moe. Ik voelde mij onrustig en kon niet zo goed plaatsen waar dit gevoel vandaan kwam. En nu … inmiddels 02:52 uur, ben ik nog steeds wakker. Ik kan niet slapen en […]

10 jaar geleden … Toen we onverwachts snel in verwachting raakten, waren wij zó dankbaar. Want dat dit niet vanzelfsprekend was, hadden we van heel dichtbij gezien. De zwangerschap verliep soepel, alle controles waren goed en er waren geen bijzonderheden. Toen ik 40 weken zwanger was, besloot mijn gynaecoloog om een keizersnede uit te voeren.

‘Je moet het maar eens een plekje gaan geven, want alles gaat wel door … ‘ Natúúrlijk gaat alles door. Juist bij gemis denk ik dat mensen zich daar (meer dan) pijnlijk bewust van zijn. Ik heb mijn lieve meisje begraven. Daar op de begraafplaats kreeg zij een plekje, maar in ons leven, in ons

lees de vorige blogs van Laura hier Nadat ze in het ziekenhuis met 39,6 weken en een probleemloze zwangerschap vaststelden dat het hartje van ons kindje niet meer klopte, werden we twee dagen naar huis gestuurd voordat de bevalling zou worden ingeleid. Twee dagen lang huilen, piekeren, praten, netflixen, appen en heel veel googlen. Gek

Lees de vorige blogs van Marije hier. “Moeilijk hè, loslaten!” Dat zei de masseuse die mij een zwangerschapsmassage gaf toen ik zo’n 36 weken zwanger was van Stan. “Ja,” zei ik. “Het is ook nog te vroeg om hem los te laten.” Bij Flore had ik aan het eind van de zwangerschap een milde zwangerschapsvergiftiging,

Lees hier deel 1 terug. Het vervolg Het is zondagavond. Twee dagen voor mijn uitgerekende datum. Die dag heb ikons kindje nog volop voelen bewegen in mijn buik. Achteraf gezien was hij misschien té druk, maar ik wist niet dat dat ook een slecht teken kon zijn. We zitten op de bank de film Ferry

Blog Stichting Nooit Voorbij Week van de vroeggeboorte Extreem prematuur, maar zó sterk. Tijdens mijn zwangerschap kreeg ik de eerste echo toen ik iets van 7 of 8 weken zwanger was. “Nou, ik begrijp dat u het zelf ook al gezien heeft”, zei de gyneacoloog vrij snel nadat hij de koude gel op mijn buik

In de vorige blog schreef Marije over het verlies van haar zoon Stan. Lees de blog hier. Verscheurd Laatst droomde ik dat de Azteken met een bepaald ritueel mijn zoon weer tot leven konden wekken, alleen was hij dan ook weer ongeneeslijk ziek. Dat verscheurde me, want hoe onbeschrijfelijk graag ik hem ook terug wil,

Afscheid nemen bestaat niet Vanaf het moment dat we wisten dat Jens ging overlijden waren we intens verdrietig, maar ik had ook een vreemde rust over mij. Een rust die ik op dat moment niet kon verklaren. Tijdens zijn overlijden kwamen de woorden in mij op: “Ga maar lieve Jens, laat maar los, het is