Het was ongeveer elf maanden na het overlijden van Florian. We zaten aan tafel. Tom tegenover mij, Elinde naast hem en Julian naast mij. Celeste zat in haar kinderstoel en was vooral druk met haar eten door de kamer te verspreiden. Het waren in die tijd vaak bijzondere maaltijden. Niet bijzonder op een leuke manier, […]

Het lijkt een eeuwigheid en toch ook alsof het de dag van gisteren was dat ik gedwongen werd de grens naar het land van rouw over te stappen. 857 dagen intens verdriet, missen en rouw. En zo lang dwaal ik al door het land van rouw. Toch merk ik dat er heel langzaam iets aan

Door moeder van Nienke (5) Het was een warme zomerdag. Mijn moeder paste op Nienke, zoals ze al zo vaak had gedaan. Nienke was vijf, eigenwijs en levenslustig. Ze hield van water – badjes, fonteinen, sloten, het maakte niet uit. Ze was niet bang, nooit geweest. Ik was aan het werk. Alles leek gewoon, tot

Wanneer een kindje overlijdt tijdens of vlak na de geboorte, gaat de aandacht vaak vanzelfsprekend naar de moeder. Maar ook vaders verliezen een kind. Hun pijn is soms stiller, maar daarom niet minder groot. Toen ons kindje overleed tijdens de geboorte, veranderde mijn hele wereld. Ik werd vader, maar tegelijk verloor ik mijn kind. Voor

Oma worden is een wonder. Toen mijn dochter een kindje kreeg, voelde ik de liefde meteen verdubbelen. Mijn kleine Marieke, zo mooi, zo puur. Als ik haar in mijn armen hield, leek de wereld even stil te staan.Maar het geluk werd al snel overschaduwd. Marieke was ernstig ziek. Toch gaven de artsen ons hoop: de

Ik heb het gedaan! Na lang aarzelen heb ik mij opgegeven voor een individuele sessie bij een medium. Ik vond de prijs meevallen en besloot dat ik het er wel voor over had. Ik weet niet zo goed wat ik moet en kan verwachten. Annelotte en ik hebben vaak de conclusie getrokken dat er meer

Lees hier deel 1: Ik moest nog een aantal weken wachten voordat ik mijn afspraak had bij het medium. Het duurde mij eigenlijk te lang. Nu ik besloten had dat ik wel een sessie wilde, wilde ik dat eigenlijk wel meteen de volgende dag hebben. Eindelijk was het zo ver! Ik werd ’s morgens wakker

Mijn zoon verdronk Hij was acht jaar oud. We waren bij het recreatiemeer waar we al jaren kwamen. Hij kende het daar goed. We gingen er elke zomer heen, vaak meerdere keren per week. Het was een gewone dag, niks bijzonders. De zon scheen, er waren andere gezinnen, er hing een ontspannen sfeer. Hij ging

“Kom je de dagen een beetje door?” “Ja hoor. Ik lig nog steeds plat. Maar ik ben ondertussen wel een stichting begonnen.” Het klinkt bijna als een grap, maar zo was het echt. Ik had mijn rug gebroken, kreeg een nieuwe wervel, en moest negen maanden revalideren. Negen maanden plat, met een korset om. Dertig

9 juni is een datum die voor mij altijd vol betekenis is geweest. Het is de geboortedag van mijn tweeling, Dex en Zoë. Dit jaar werd Zoë 10 jaar. Tien jaar – een prachtige mijlpaal, een moment om te vieren. Maar voor mij voelt het ook elke keer weer als een dag van enorme tegenstrijdigheid.